Βλέπω μια ελληνική σημαία να κυματίζει περήφανα ανάμεσα σε 2 άλλες με εμπορικά σήματα. Βρίσκεται στον προαύλιο χώρο γνωστής αλυσίδας υπεραγοράς ξένων συμφερόντων και παρότι δε με ενοχλεί, αναρωτιέμαι ποιος είναι ο λόγος. Εμπορικός, πολιτικός, κοινωνικός ή άδικα κουράζω το μυαλό μου;

Οδηγώ και συναντώ έναν γάιδαρο, ο οποίος έχει βγει στη μέση του δρόμου ταχείας κυκλοφορίας απειλώντας κάθε διερχόμενο όχημα. Δυο αυτοκίνητα κόντεψαν να συγκρουστούν και κάποιες οικογένειες παραλίγο να θρηνήσουν θύματα.

Διαβάζω όσα συμβαίνουν σήμερα στο Κοινοβούλιο. Μεταφορικά μιλώντας, η ΝΔ κουνάει το δάχτυλο, το Κίνημα Αλλαγής της κάνει αέρα, ο ΣΥΡΙΖΑ τους μουντζώνει, το ΚΚΕ κοιμάται ευτυχισμένο στα έδρανα, η Ελληνική Λύση κρύβεται κάτω από τα έδρανα και το ΜΕΡΑ25 κοιτάζει αποχαυνωμένο σα να μην «τρέχει» τίποτα.

Και σκέφτομαι, δε μπορεί… κάποιο νόημα βγαίνει από όλα αυτά, κάπως θα συνδέονται μεταξύ τους και δεν το «βλέπω». Εντέλει ανακάλυψα τι συμβαίνει.

Εμείς, οι πολίτες, ενδιαφερόμαστε μόνο για «γκομενιλίκι», φαΐ, καφέ και γλυκό. Αποτελεί κοινή αλήθεια και «μέσες-άκρες» αρκούμαστε σε αυτήν. Έχουμε κάνει τη χώρα μας σαν το μαγαζάκι μας, το οποίο νομίζουμε ότι θρέφει την οικογένεια μας, αλλά με τόσα σουβλάκια και μπυρίτσες κάθε μήνα στο τέλος το ταμείο μένει αδειανό.  Μας «δουλεύουν» όλοι «ψιλό-γαζί». Θέλεις τα καταστήματα, τα μέσα ενημέρωσης, τα πολιτικά κόμματα… μέχρι και ο γάιδαρος, αν είναι δυνατόν!

Υπάρχει σωτηρία; Ναι. Αρκεί να αντιλαμβανόμαστε πότε, ποιοι και γιατί μας «δουλεύουν» και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο, αλλά και μέσα από συλλογικότητες. Ποιοτικές συλλογικότητες, οι οποίες εγείρουν τον κοινωνικό διάλογο και προβληματισμό, όχι σαν και αυτές που ανοίγουν κεφάλια στο όνομα της πατρίδας, της θρησκείας ή του αθλητικού οπαδισμού.

Όπως δεν ευθύνεται ο δύσμοιρος γάιδαρος που τρέχει στον δρόμο, δεν ευθύνεται ούτε το κατάστημα που θέλει να ´κονομήσει ούτε το μέσο ενημέρωσης που «γλείφει το μέλι». Εμείς ευθυνόμαστε που ανεχόμαστε κάθε ανοησία και «σφυρίζουμε» αδιάφορα για όσα συμβαίνουν τριγύρω μας. Εμείς ευθυνόμαστε όταν στο όνομα της φιλίας, της ιδεολογίας ή του κομματισμού εκλέγουμε ακατάλληλους πολιτικούς εκπροσώπους, οι οποίοι άμεσα ή έμμεσα μας υποδεικνύονται στις εκλογές. Εξαπατόμαστε συνειδητά πλέον επαναπαυόμενοι ότι «δεν τα βάζει κανείς με το σύστημα» και αποσυρόμενοι από δύσκολες συζητήσεις λέγοντας «τι τα ψάχνεις τώρα, καημένε».

Εμείς ευθυνόμαστε εφόσον κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε μόνο και μόνο επειδή «έλα μωρέ, έτσι είναι ο Έλληνας». Συνεχίζουμε τη ζωή μας σαν μη συμβαίνει τίποτα σημαντικό για να ασχοληθούμε, επειδή βαριόμαστε να κουνήσουμε το πόδι μας να πάμε σε μια πορεία ή δε θέλουμε να μπλέκουμε με μηνύσεις. Ε, λοιπόν, δεν πρέπει να το δεχόμαστε άλλο. Χρειάζεται διάλογος, κοινωνικοποίηση, ποικιλομορφία στη συζήτηση. Απαραίτητος ο προβληματισμός στο πλαίσιο της παρέας, κοινωνικός, πολιτικός και οικονομικός. Εάν δεν αναβαθμίσουμε την ποιότητα της καθημερινότητας μας μέσα από ουσιαστικές σχέσεις αλληλεπίδρασης και κινητοποίησης, η υποβάθμιση θα συνεχίζεται μέχρι που το «σαπιοκάραβο» θα βουλιάξει και για όλους μας θα είναι πλέον αργά.

Άλλωστε το είπε και η τροχαία μόλις ενημέρωσα για τον γάιδαρο… θα πρέπει να τον πλαλήσουμε! Ναι, βρε φίλε, αλλά ποιος;