Πρίνοι και βελανιδιές και αμπέλια που αφέθηκαν να θεριέψουν πάνω στα παλιά κεραμίδια και δροσιές, πολλές δροσιές κάτω από αγριοτριαντάφυλλα εκατόφυλλα. Βαφειός.Το χωριό μου. Τόπος αρχαίων μυστηρίων και λαϊκής σοφίας.

Εχει μια περίεργη αύρα εδώ ο τόπος μου που σε κρατά μαγεμένο. Κάτι σαν το νησί των λωτοφάγων.

Άπαξ και πιεις νερό της Λαγούς και κοιμηθείς κάτω από τη σκιά του Λεπέτυμνου ξυπνάς καινούριος. Σαν να μή κοιμήθηκες ποτέ άλλοτε στη ζωή σου. Σαν να'ναι η πρώτη φορά που ξεδιψάς. Η ψυχή σου γαληνεύει μεσα στον ρόδινο απέραντο ορίζοντα και συ φοβάσαι.

Φοβάσαι να επιστρέψεις σε αυτό που οι θνητοί λεν ζωή.

Ιερόν Τέμενος λεγόνταν παλιά ο τόπος μου και οι αρχαίοι έχτιζαν μικρά ανοιχτά ιερά και έκαναν σπονδές στους Θεούς που ποτέ δεν έφυγαν. Αργότερα ονομάστηκε Βαφειός και οι άνθρωποι έφτιαχναν βαφές από τα βελανίδια και έβαφαν μαλλιά και δέρματα βάφοντας μαύρο τον χειμαρρο που έτρεχε αγριεμένος τον Χειμώνα και απειλούσε να παρασύρει ελιές και γεννηματα στο διάβα του.

Μαύρο νερό τον έλεγαν και του'μεινε το όνομα να κάνει αντίθεση με τα σημερινά του καθάρια νερά.

Τα πλακόστρωτα του Βαφειού ίδια πέτρινα ποτάμια απαράλλαχτα από την εποχή που στρώθηκαν, αγριεμένα και κατά τόπους ατίθασα, σε καλούν να τα πατήσεις. Οι σηματοδοτημένες διαδρομές σε οδηγούν σε πρωτόγνωρη ομορφιά με άγρια φτέρη και κρήνες πελεκημένες με μεράκι και συ παραδόξως όσο ανεβαίνεις ψηλά τόσο αλαφρώνεις.

Κάπως έτσι πρεπει να ενιωσε κι ο Προφήτης Ηλίας όταν ανέβαινε τον ανήφορο φορτωμένος στους ώμους του το κουπί και έχτισε το ξωκλήσι του ψηλά στη κορφή του βουνού που μας σκεπάζει.

Πέτρες πελεκητές, νερομάνες ξεχασμένες, ταπεινά ξωκλήσια και πατούμενες σκεπασμένες με άγρια βλάστηση.

Η φύση ανακατέλαβε με επιτυχία το μερίδιο της μετά τα χρόνια της αστυφιλίας και της ξενιτιάς μα η ομορφιά επιμένει να μένει πάνω σε αυτή την αετοφωλιά που αγναντεύει τον Μόλυβο.

Ο Βαφειός λάμπει μεσα στην φιλοκαλία των κατοίκων του. Πέτρινος, ασβεστωμένος, γαλήνιος με σπίτια που σου μιλούν για χαρές και πανηγύρια του παρελθόντος . Με λιγοστές παιδικές φωνές που ζωντανεύουν το χθες.
Περιπατητικές διαδρομές. Αξίζει να τις ακολουθήσεις. Σε οδηγούν βαθιά μέσα σου. Εκεί που τίποτε δεν φτάνει να σε πληγώσει. Εκει που θυμάσαι την ουσία. Την δική σου πραγματική ουσία.

Ακολουθήστε τις με την πρώτη ευκαιρία. Αξίζει!