Δύσκολες οι τελευταίες ημέρες. Στα «δελτία ειδήσεων του κορονοϊού», πανελλαδικά και τοπικά – μας ενδιαφέρει η Λέσβος, όπου στο κόκκινο πια εγκαταβιούμε – η τοπική Εκκλησία είναι ξανά στο προσκήνιο, με κάποιους ιερείς της να βρίσκονται στο στόχαστρο, ως ηγέτες του αντιεμβολιαστικού κινήματος και της μη χρήσης μάσκας εντός των ναών.

Ακούω πολλά για αυτούς. Τα περισσότερα είναι εναντίον τους: καυστικά, πικρόχολα, κατακριτικά, τοξικά. Υπάρχουν, όμως, και καλά λόγια: είναι καλοί άνθρωποι, άξιοι ιερείς και πνευματικοί, λένε. Δεν γνωρίζω αν αληθεύουν τα παραπάνω. Το σκηνικό αυτό, άλλωστε, είναι γνωστό. Εδώ και δυο περίπου χρόνια, από τότε που εμφανίστηκε η πανδημία του κορονοϊού, στην τοπική μας Εκκλησία εκπρόσωποί της (ιερείς και θεολόγοι) δεν δέχονται την ύπαρξή της, με τους ιερούς ναούς να γίνονται τόποι και χώροι άρνησης της πραγματικότητας.

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητες οι εξής διευκρίνισεις:

α) σίγουρα δεν είναι άγνωστο πως η σχέση ανάμεσα σε πνευματικούς ιερείς με τα πνευματικοπαίδια τους και τους πιστούς έχει συγκεκκριμένα προαπαιτούμενα, όπως είναι το βίωμα και η αίσθηση της παρουσίας, δηλαδή αν αυτά τα πνευματικοπαίδια και οι πιστοί που στέκονται δίπλα τους ή και απέναντί τους, διασφαλίζουν την αληθινή υπόσταση και βεβαιότητα της Εκκλησίας ως Σώμα Χριστού

και β) το ζήτημα της θεολογικής απραξίας σχετίζεται άμεσα με το δίλημμα αν, τελικά, η Εκκλησία στο σύγχρονο κόσμο επιθυμεί ή δεν επιθυμεί να κομίζει καίριο θελογικό λόγο.

Αν με άλλα λόγια διασταυρώνεται η προθυμία της για πιστότητα στα ουσιώδη της χριστινικής πίστης, με την έγνοια της για σάρκωσή της στα δεδομένα κάθε πολιτισμού. Αν λοιπόν, το επιθυμεί, τότε αναδεικνύει την εκκλησιαστική και θεολογική αυτοσυνειδησία του εκκλησιαστικού σώματος. Αν όχι, τότε ας μην μας παραξενεύει το γεγονός ότι βρισκόμαστε μπροστά σε πρακτικές όπου εκπρόσωποί της με βέβηλο τρόπο, ως «ορώντες» αξιώνουν το ρόλο του Ευαγγελιστή Ιωάννη, που στην Αποκάλυψη, στο 13^ο κεφάλαιο με ζωηρότατα χρώματα περιγράφει την αποκορύφωση της πάλης των δυνάμεων του σκότους εναντίον της ανθρωπότητος. Ο κορονοϊός βλέπετε είναι δημιούργημα αυτών των δυνάμεων. Αυτό κηρύττουν εντός και εκτός των τειχών των ιερών ναών ιερείς και θελόγοι της τοπικής μας Εκκλησίας. Στέκονται στην ακροθαλασσιά και κάθε μέρα βλέπουν να βγαίνει από τη θάλασσα το θηρίο του κορονοϊού, «με δέκα κέρατα και εφτά κεφάλια», το οποίο πληγώνει θανάσιμα της «δική» τους χριστιανική πίστη. Εξού και η ανυπακοή τους όχι μόνο προς την ίδια την Εκκλησία τους, αλλά και προς την πολιτική εξουσία. Μόνο που ετούτος ο ρόλος της διεκδίκησης του λυτρωτή της χριστιανικής πίστης από παγκόσμιους εχθρούς, επανδυμένης μάλιστα με ορολογία ακραίων πολιτικοκομματικών μορφωμάτων νοθεύει την αληθινή ζωή με ψεύτικες θεολογίες και ιδεολογίες.

Επιτακτική είναι η ανάγκη ξεμασκαρέματος του φαρισαϊσμού που ευδοκιμεί σε πολλούς από εμάς χριστιανούς. Λυτρωτική η παρέμβαση ασυμβίβαστου θεολογικού λόγου, που θα νοηματοδοτεί την πορεία του καθενός μας, σε άμεση σχέση με την πορεία ολάκερου του κόσμου. Η Εκκλησία δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από την κοινωνία. Απλώς είναι διαφορετική, αλλοιώτικη. Ωστόσο, και οι δύο αμοιβαία αλληλοπροσδιορίζονται. Θρήσκοι και άθρησκοι συνάνθρωποί μας, είτε πιστεύουν είτε δεν πιστεύουν σ’ αυτή, σε εποχές κρίσης (υγειονομική, περιβαλλοντική, πολιτική, εκκλησιαστική) όπως είναι η σημερινή, αξίζει να μην λησμονούν την παραβολή της «σαγήνης» με τα «καλά» και τα «σαπρά» περιεχόμενά της. Κι όσο αφορά την πανδημία του κορονοϊού, αγαπητοί και σεβαστοί μου ιερείς, επιτέλους, όχι άλλο παιχνίδι με ανά χείρας το ρόλο του Ιππότη που παίζει σκάκι με το Θάνατο, για να θυμηθώ την εξαιρετική ταινία «Η Έβδομη Σφραγίδα» του Ingmar Bergman. Όχι άλλη αποκοπή από την οντολογική μας σχέση με το Θεό.