Χωρίς να το θέλει ,του ξεφεύγουν πράγματα. Για τον πρωθυπουργό μας λέω, που ανήμερα στις 17 Νοέμβρη, βγήκε να πει την παρόλα του για τα γερασμένα συνθήματα και τα ζωντανά αιτήματα.Πριν προλάβει να τελειώσει τη κουβέντα του ,τσουπ πετάγεται ο Χατζηδάκης και κόβει την επιπλέον αμοιβή για τις υπερωρίες.

Περνούν δυο μέρες και αποφασίζουν, ''ως μέτρον κατά του κορωνοϊού'' τα εμπορικά καταστήματα να ανοίγουν στις 10 το πρωί και ,με συνεχές ωράριο ,να κλείνουν στις 9 το βράδυ. Δηλαδή, έντεκα ώρες ανοιχτά, συνέχεια.

Θα μου κανείς: ''Γιατί κακό είναι αυτό; Αποφεύγεται ,έτσι, ο συνωστισμός το πρωί στις συγκοινωνίες.'' Και θα του πω εγώ: ''Σωστό, κατ' αρχήν''
Επειδή ,όμως, με τόσα που ακούω και βλέπω ,έχω γίνει λίγο επιφυλακτικός - λίγο, λέμε τώρα...- κάθομαι και κάνω δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

Πρώτα μου 'ρχεται στο μυαλό ,αυτό με τα ''ζωντανά αιτήματα''. Αμέσως μετά έρχεται ο Χατζηδάκης και μου ξεκαθαρίζει ποιανών είναι αυτά τα αιτήματα.
Στη συνέχεια, κάνω ένα κλικ, πηγαίνω λίγο παλιότερα και ξαναθυμάμαι πως , πάλι ο Χατζηδάκης, όχι βέβαια μόνος του, ελαστικοποίησε το οχτάωρο και το έκανε δεκάωρο, αύξησε το πλαφόν στις υπερωρίες και , από 90 που ήταν, τις έκανε 150 ώρες το χρόνο, και τώρα με το τελευταίο του κατόρθωμα, απαλλάσσει τους εργοδότες από την υποχρέωση να δηλώνουν τις υπερωρίες στο πρόγραμμα ΕΡΓΑΝΗ.

Έτσι, ο όποιος κακός εργοδότης, αλλά και καλός, που 'χει, βρε αδερφέ , τώρα ,λόγω εορτών μια ανάγκη, μπορεί μετά το οχτάωρο του εργαζόμενου να τον κρατήσει δυο ώρες παραπάνω ,να του χώσει μετά μια ώρα υπερωρία και να κλείσει το εντεκάωρο. Από τις 10 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ.

Τώρα, αν τύχει αυτός-η ο-η εργαζόμενος-η να ΄χει σπίτι, οικογένεια, παιδιά, κι αν μάλιστα στο σπίτι έχουν τη μεγάλη τύχη να δουλεύουν και ο και η σύζυγος, να ζούνε, ας πούμε, στην Αθήνα η τη Θεσσαλονίκη και για να πάνε στη δουλειά τους να πρέπει να πάρουν δυο συγκοινωνίες, ήτοι, για να πάνε και να 'ρθουνε δυο με τρεις ώρες επιπλέον, τότε έχουμε συνολικά 13 με 14 ώρες.

Αλήθεια, αυτοί οι άνθρωποι για τι ζωή να μιλήσουν, πότε θα δουν το σπίτι τους, πότε θα δουν, θα μιλήσουν, θα ακούσουν, θα κανακέψουν τα παιδιά τους;Κι όλα αυτά για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα ξεροκόμματο.

Οι Κατσιμιχαίοι, πριν κάμποσα χρόνια, (1985) πολύ - πολύ εύγλωττα ,είπαν τι μας ζητάνε να δώσουμε για ένα κομμάτι ψωμί. Όποιος θέλει να τους ακούσει ας κάνει εδώ κλικ.

Εγώ, απλά θέλω να ρωτήσω: Θα τους κάνουμε τη χάρη να τους δώσουμε τη ψυχή μας;

Υ.Γ. Μετά το γράψιμο του κειμένου, καθώς περιδιάβαινα το διαδίκτυο ,έπεσα στη παρακάτω είδηση:Διανομείς πιτσαρίας έχασαν τη δουλειά τους επειδή αποφάσισαν ότι ήθελαν να έχουν προσωπική ζωή μετά το τέλος της βάρδιας τους, ενώ μοιράστηκαν το μήνυμα που έλαβαν από τον εργοδότη τους. Στο μήνυμα ο εργοδότης τους έγραφε: '' Από εδώ και στο εξής σας συνιστώ να κάνετε σχέδια μόνο στα ρεπό σας. Αν το μαγαζί σας χρειάζεται παραπάνω από τη βάρδια σας, θα σας κρατήσω όσο χρειαστεί. Απλώς σας προειδοποιώ όλους" (aftodioikisi.gr).

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρώην διευθυντής της ΔΕΥΑΜ