Ας πούμε πρώτα για τις τιμές των PCR. Στην αρχή τα πληρώναμε 60 ευρώ το ένα. Στη συνέχεια η κυβέρνηση ''κατάφερε'' και τα πήγε στα 47 ευρώ το ένα . Ο Αδ. Γεωργιάδης καυχιόταν, κιόλας, ότι ήταν η δεύτερη καλλίτερη τιμή στην Ευρώπη.

Του είπαν όμως: "ναι, αλλά στην Κύπρο, στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, κοστίζει 15 ευρώ το ένα". Ούτε λίγο ούτε πολύ, έβγαλε τα της Κύπρου σκάρτα, άκουσε από τους Κύπριους τα εξ αμάξης, και βέβαια ύστερα τα μάζεψε.
Διαβάζω μετά, πως ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 20ού Δημοτικού Σχολείου Ευόσμου πέτυχε για τα παιδιά τους τιμή στα PCR 28 ευρώ το ένα και μάλιστα ίδιος σύλλογος εξασφάλισε για τα rapid test 4 ευρώ το ένα.
Διαβάζω ύστερα πως ο Δήμος Νεάπολης- Συκεών και ο Δήμος Χαλανδρίου πέτυχαν με δημοπρασίες, ο ένας τιμή ανά τεστ 27 ευρώ και ο άλλος 25 ευρώ, δηλαδή σχεδόν στην μισή τιμή.

Είχανε μάλιστα και έναν δημόσιο διάλογο στην τηλεόραση με τον κύριο Υπουργό, ο οποίος κάτι ψέλλισε για τιμές χονδρικής, για κέρδος προμηθευτή και λοιπά, όμως οι Δήμαρχοι του απάντησαν ότι όλα ήτανε μέσα στην τιμή. Του είπανε μάλιστα ότι "εάν η κυβέρνηση αποφάσιζε την συνταγογράφηση των P.C.R. θα μπορούσε να κάνει κεντρική διαπραγμάτευση και να πετύχει τιμή κάτω των 20 ευρώ για τα μοριακά τεστ.

Και αναρωτιέμαι:

Καλά, μπορούσε ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων, μπορούσαν οι δήμαρχοι Χαλανδρίου και Συκεών να πετύχουν καλύτερες τιμές και δεν μπορούσε η κυβέρνηση;
Ήξεραν οι δήμαρχοι και δεν ήξερε ο υπουργός; Ήταν ικανοί οι μεν κι ήταν ανίκανος δε;
Ή μήπως ήθελαν οι μεν και δεν ήθελαν ο/οι δε;

Πάμε όμως παρακάτω, και μάλιστα αρκετά πιο μπροστά, πριν από δύο χρόνια περίπου. Ξεκίνημα του κορωνοϊού και σε χρόνο μηδέν οι τιμές των μασκών προστασίας εκτοξεύτηκαν στον ουρανό.

Στον σάλο που δημιουργήθηκε ο υπουργός Γεωργιάδης, απαντά: "ζήτηση και προσφορά, οι νόμοι της αγοράς. Η αγορά θα αυτορυθμιστεί."
Έφαγε πάλι το κράξιμο της αρκούδας, ξαναβγήκε και είπε "θα πατάξουμε την αισχροκέρδεια". Σιγά βέβαια μην "πατάξανε" την αισχροκέρδεια...

Αρκετά μετά, ένας άλλος υπουργός, ο Α. Σκέρτσος, ενώ ο κορωνοϊός σαρώνει ζωές και ολόκληρη η κοινωνία βοά για την έλλειψη ΜΕΘ και προσωπικού να την στελεχώσει, όπως και τώρα δηλαδή, ο κύριος Υπουργός δηλώνει: "Δεν υπάρχει λόγος να δημιουργήσουμε ένα πολυτελές σύστημα υγείας".

Τρεις περιπτώσεις σταχυολογημένες, έτσι στην τύχη, μέσα στις πάμπολλες των τελευταίων χρόνων.

Τι θέλει, λοιπόν, να μας πει εδώ ο ποιητής με τα παραπάνω;
Θέλει να πει πως ο Αδ. Γεωργιάδης και οι υπηρεσίες του και ήξεραν και μπορούσαν μια χαρά να πετύχουν καλύτερες τιμές στα PCR. Απλά δεν ήθελαν, όπως ακριβώς δεν ήθελαν να "πατάξουν" την αισχροκέρδεια στις τιμές των μασκών προστασίας. Άλλωστε, την ώρα που οι άνθρωποι διασωληνώνονταν στους διαδρόμους και, όπως δηλώνει ο διευθυντής ΜΕΘ του Νοσ. Παπανικολάου "σε λίγο θα διασωληνώνουμε τους ανθρώπους στο πάρκινγκ του νοσοκομείου", ο ''παρά τω πρωθυπουργώ'' Α. Σκέρτσος δηλώνει πως δεν βρίσκει τον λόγο για ένα πολυτελές σύστημα υγείας.

Στο δια ταύτα λοιπόν. Όλα αυτά τα παραπάνω, ή παρόμοια, όσοι μπορούσαν να διαβάσουν ανάμεσα στις αράδες των προεκλογικών δηλώσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη και των παρ' αυτού, τα περίμεναν. Οι ''άνθρωποι'' τα έλεγαν και τα εννοούσαν, με τα δικά τους λόγια βέβαια.

Για παράδειγμα, όταν έλεγαν "Να εξυγιάνουμε την υγεία και να μειώσουμε τις δαπάνες" αυτά εννοούσαν. Όταν έλεγαν "Να μειώσουμε τα κράτος" αυτά εννοούσαν. Όταν έλεγαν συνεργασία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα αυτά εννοούσαν.Άραγε, αυτοί που τους ψήφισαν, αυτά τα εννοούσαν;

Η συντριπτική πλειοψηφία του 42% που τους έστειλε στην κυβέρνηση ήξεραν ότι θα έκαναν τέτοια; Ήξεραν τι εννοούσαν όταν έλεγαν για εκσυγχρονισμό και μεταρρύθμιση στις εργασιακές σχέσεις; Ήξεραν τι εννοούσαν όταν έλεγαν για μεταρρυθμίσεις στην παιδεία; Όταν έλεγαν για επιτελικό κράτος, όταν έλεγαν για... για... για...

Τώρα όμως ξέρουν, τώρα ξέρουμε. Και τι κάνουμε;
Μέχρι τις επόμενες εκλογές έχουμε μπόλικο χρόνο. Δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας να μην τους ξαναψηφίσουμε. Περιμένοντας, απλά, να έρθουν κάποιοι άλλοι.
Ψαχνόμαστε, ενημερωνόμαστε, στήνουμε αυτί στο τι λέει ο ένας και τι λέει ο άλλος, οργανωνόμαστε, παλεύουμε. Παίρνουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.
Κάνουμε δύσκολη τη ζωή και στους σημερινούς και σ' όποιους άλλους έρθουν και θέλουν να κάνουν τα ίδια ή παρόμοια.
Παλεύουμε για κάτι καλύτερο.

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρώην διευθυντής της ΔΕΥΑΜ