Κι αφού με την εξαίρετη πρωτοβουλία των καθηγητών του Γυμνασίου Πλωμαρίου, θυμηθήκαμε τον τεράστιο Βενιαμίν Λέσβιο, που κάποιοι έχοντας πλήρη άγνοια του μεγέθους του τολμούν να τον χαρακτηρίζουν και εμπρηστή, θα πρέπει να θυμηθούμε πώς τον χαρακτηρίζει η Ρωξάνη Αργυροπούλου, ομότιμη διευθύντρια του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών η  πρώτη σπουδαία επιστήμων που πρώτη τον «ανακάλυψε» και τον προέβαλε μέσα από τις εκδόσεις του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Γράφει λοιπόν «η προσωπικότητα και ο στοχασμός του Βενιαμίν Λεσβίου, διακεκριμένου μαθηματικού, φυσικού και φιλοσόφου ήταν εξαιρετικά σημαντική. Ηγετική μορφή της ελληνικής παιδείας στη καμπή του δέκατου όγδοου αιώνα, μπορεί να θεωρηθεί το σημαντικότερο ελληνικό πνεύμα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Ο σεβαστός αυτός Διδάσκαλος του Γένους, βίωσε βίαιες αντιδράσεις για τις νεωτεριστικές του θέσεις και δίδαξε σε ελληνικά ακαδημαϊκά ιδρύματα τη φιλοσοφία των Γάλλων ιδεολόγων της οποίας ήταν οπαδός όπως και ο Αδαμάντιος Κοραής».

Ο Βενιαμίν, που πάρα πολλοί στον τόπο μας τον αγνοούν ή απλώς γνωρίζουν το όνομά του, είχε το μέγα θάρρος όταν κάποιοι δεσποτάδες τον κατηγόρησαν για αθεϊα στον τότε πατριάρχη της  Κωνσταντινούπολης να γράψει απολογούμενος : «Εγώ παναγιότατε δέσποτα δεν είμαι δάσκαλος της θεολογίας, αλλά των μαθηματικών και φυσικών. Εις τα μαθηματικά νομίζω, είναι αδύνατον να παρεμβληθούν βλασφημίες, ακόμα και αν ο διδάσκων είναι ο χειρότερος των ανθρώπων. Εγώ με παρρησία εδίδαξα και τίποτα δεν  έκανα εις τα κρυφά. Αλλά εδίδαξα αυτά που η επιστήμη έχει κάνει παραδεκτά».  

Ποιο όμως ήταν το αμάρτημα του Βενιαμίν, που τον χαρακτήριζε αιρετικό  χαρακτηρισμός που τον οδηγούσε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Η διδασκαλία του πως η γη κινείται γύρω από τον ήλιο κι όχι το αντίθετο όπως υποστήριζε η ορθόδοξη εκκλησία. Γιατί στην Δύση ο Κοπέρνικος από το 1534  και ο Γαλιλαίος  το 1632 υποστήριξαν με μελέτες και συγγράμματα ότι  η γεωκεντρική άποψη ήταν λανθασμένη  ενώ ορθή και αποδεδειγμένη ήταν η ηλιοκεντρική, την οποία έστω και αργά αποδέχθηκε η Καθολική εκκλησία. Αφού πέρασε βέβαια από  την Ιερά Εξέταση τον εβδομηντάχρονο  τότε Γαλιλαίο, αναγκάζοντάς τον να αναθεωρήσει τις επιστημονικές του απόψεις. Κι έπρεπε να έρθει το 1712 ο Ισαάκ Νεύτων για να επιβεβαιώσει τις διδαχές του Κοπέρνικου και του Γαλιλαίου.

Αυτά λοιπόν εννοούσε ο Βενιαμίν όταν έλεγε στον Πατριάρχη «εγώ την επιστήμην εδιδαξα»,  αλλά πού να καταλάβουν οι μιτροφόροι πρίγκιπες που είχαν μείνει στα του Ιησού του Ναυή  «Στήτω ο ήλιος κατά Γαβαών». Τα οποία ενδέχεται να πιστεύουν ακόμα κάποιοι.

Αυτό  το μέγα πνεύμα, αυτή την πνευματική μορφή του Ελληνισμού και της Επανάστασης του 1821 «ξέχασαν» οι σοφοί της κυρίας Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου, αλλά το δυστύχημα είναι πως τον ξέχασαν και οι συμπατριώτες του, που έπρεπε να τον είχαν κάνει λάβαρο.

Εν πάση περιπτώσει πεποίθησή μου είναι πως η επίσημη εκκλησία ουδέποτε συνέβαλε στην προώθηση των επιστημών, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων ανάμεσα στις οποίες ο Βενιαμίν. Που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  ήταν μεν ρασοφόρος, αφού πέρασε από το Άγιο Όρος, αλλά δεν υπήρξε ποτέ κληρικός, αφού πουθενά δεν ιστορείται ότι φόρεσε ποτέ άμφια και λειτούργησε σε κάποια εκκλησία. Το ράσο δεν το έβγαλε ποτέ σ’ ολόκληρη τη ζωή του, τιμώντας το όμως όσο κανένας άλλος.

Χρειάζεται όμως πολύς χρόνος και πολλά κείμενα, για να καταλάβουμε εμείς οι Λέσβιοι ποιον πολύτιμο άνδρα γέννησε η γη μας, στον οποίο οι δύο μητροπολίτες του νησιού  γύρω στο 1814, δεν επέτρεψαν να ιδρύσει σχολή ανάλογη εκείνης των Κυδωνιών.

 Μέγα μέρος της διδασκαλίας και της συγγραφικής δραστηριότητας του Βενιαμίν, αναδείχθηκαν στο Πανελλήνιο Επιστημονικό Συνέδριο που συγκλήθηκε στο Πλωμάρι τον Ιούνιο του 2009 με την συνεργασία του τμήματος φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων,  προεξάρχοντος του ήδη ομότιμου καθηγητή Παναγιώτη Νούτσου, στο οποίο μετείχαν σπουδαίοι δάσκαλοι και των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Τα πρακτικά του οποίου δημοσιεύθηκαν σ’ ένα τεύχος του περιοδικού του Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Ερεσού και Πλωμαρίου, ¨Αγία Σιών»  χάρη στη φροντίδα του δρ. Θανάση Καλαμάτα, θεολόγου καθηγητή στη Μυτιλήνη, που δεν είναι και Λέσβιος.

Κι εδώ μου κάθεται  να μην πω, πως ο πρώτος που έβαλε φωτιά στην Ουκρανία είναι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, ανακηρύσσοντας το 2018  αυτοκέφαλο ένα τμήμα της ορθόδοξης εκκλησίας που περισσότερο από 500 χρόνια, αποτελούσε τμήμα της ρωσικής εκκλησίας.