Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018. Πολύ μακριά από τα γεγονότα, στο νησί μας, παρακολουθούμε αποσβολωμένοι στις τηλεοράσεις μας τις ακίνδυνες και μετέπειτα, σε απειροελάχιστο χρόνο, φονικές πυρκαγιές που κατέκαψαν την Ανατολική Αττική.  Το μεσημέρι ξεσπάει πυρκαγιά στα Γεράνεια Όρη, η οποία αφού καταστρέφει κάποιους οικισμούς, έφτασε στην Κινέττα. Δρά παράλληλα με την πυρκαγιά που ξεσπά το απόγευμα κοντά στο Νταού της Πεντέλης, από όπου κατευθύνεται στην Ραφήνα, τον Νέο Βουτζά, το Κόκκινο Λιμανάκι και, φυσικά, το Μάτι.

Ποιος να το φανταζόταν ότι επρόκειτο για την δεύτερη φονικότερη πυρκαγιά του 21^ου αιώνα; Οσοι ζούσαμε εκτός Αττικής, προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε ποικιλοτρόπως. Οι περισσότεροι περιοριστήκαμε στην αντίδραση από τον καναπέ μέσω των social media, συνήθεια των ημερών μας. Άλλοι στείλαμε εθελοντικά είδη ρουχισμού, τροφής και ιατρικής περίθαλψης με την ελπίδα ότι θα φθάσουν…αισίως στους παραλήπτες. Άλλοι, απλώς αδιαφορήσαμε. Άλλωστε, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, είμαστε ,πολύ συχνά, επιρρεπείς στον ωχαδερφισμό.

Τότε, ήμουν 18 χρονών και ένιωσα οργή, όσο ποτέ άλλοτε, για το ανθρώπινο είδος! Οργή για τους υπεύθυνους, χωρίς να γνώριζα την ταυτότητά τους, για τους κυβερνόντες, των οποίων τα αντανακλαστικά δεν λειτούργησαν στο έπακρο, για εκείνους που επιδόθηκαν στο πλιάτσικο στα ερείπια των σπιτιών, για τα αδηφάγα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που, στην πλειοψηφία τους, δεν σεβάστηκαν όπως έπρεπε το πλέον…ελκυστικό θέμα της επικαιρότητας. Οργή για μένα, που ήμουν μίλια μακριά από τον κίνδυνο, ασφαλής στο νησί μου, ενώ συμπολίτες μου είχαν βρεί έναν από τους πιο αποτρόπαιους θανάτους, όπως μαρτυρά και η προσφιλής εφαρμογή του στον Μεσαίωνα, ως μέθοδος βασανισμού.

Ακόμη και τώρα, δεν μπορώ να βοηθήσω έμπρακτα, όπως θα ήθελα. Δεν μου είναι εφικτό ούτε να προσφέρω κατοικία και κινητή περιουσία σε όλους τους εναπομείναντες πυρόπληκτους, ούτε να επαναφέρω ζωές.  Μπορώ, όμως, να συμβάλλω στο να μείνει άσβεστη η μνήμη των θανόντων. Η πρωτοβουλία ανήκει στον πρωτοετή φοιτητή του τμήματος Φιλολογίας Αθηνών, Κώστα Πλατή, συμφοιτητή και φίλο, κάτοικο Ραφήνας. Έζησε στο «πετσί του» την τραγωδία και μας καλεί όλους μας, μέσω ηλεκτρονικού ψηφίσματος στο Avaaz, να φτάσουμε τις 3.000 ψήφους για τη μετονομασία του τμήματος της Οδού Δημοκρατίας που διασχίζει το Κόκκινο Λιμανάκι, από τη συμβολή της με την Οδό Παύλου Μελά, μέχρι το πέρας των ορίων του Δήμου Ραφήνας - Πικερμίου, σε «Οδό 23^ης Ιουλίου 2018».

 Ας ψηφίσουμε, λοιπόν, όλοι στον σύνδεσμο secure.avaaz.org: Μετονομασία Τμήματος της Οδού Δημοκρατίας στη Ραφήνα σε «Οδός 23ης Ιουλίου 2018». Ας βοηθήσουμε στο να μείνουν αθάνατα στις συνειδήσεις των κατοπινών γενεών τα θύματα της 23^ης Ιουλίου 2018!