«Σύ γάρ εἶ τῆς ὄντως ἀληθινῆς Ζωῆς ἡ μήτηρ. Σύ εἶ τῆς ἀνα­πλάσεως τοῦ Ἀδάμ ἡ ζύμη. Σύ εἶ τῶν ὀνειδισμῶν τῆς Εὔας ἡ ἐλευθερία. Ἐκείνη μήτηρ χοός, σύ μήτηρ φωτός. Ἐκείνης τά τέκνα, λύπη· ὁ δε σός Υἱός, παγγενής χαρά». (Ἅγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως, Εἰς τήν Κοί­μησιν, PG 98, σ. 349).

Πλήθη πιστῶν κατακλύζουν σήμερα τούς ἱερούς Ναούς, τίς πανσεβάσμιες Μονές καί τά ἅγια Προσκυνήματα πού ἡ εὐλάβεια τοῦ λαοῦ μας ἀφιέρωσε στό πάνσεπτο πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, γιά νά τιμήσουν μέ ὕμνους καί ὡδές πνευματικές τήν σεπτή της Κοίμηση. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ὁ ἅγιος, ἄνδρες καί γυναῖκες, μικροί καί μεγάλοι, κληρικοί καί λαϊκοί, ἱκετευτικά προσβλέπουμε στήν πανακήρατη καί πανσεβάσμια μορφή Της, ἀναμένοντας γιά τήν ζωή μας τούς γλυκασμούς τῆς θείας εὐλογίας Της.

Ἡ πληγωμένη ἀπό τήν θεία ἀγάπη ψυχή, ἀνα­γνωρίζουσα τήν καίρια συνεισφορά τῆς Κεχαριτωμένης Μαρίας στό σχέδιο τῆς σωτηρίας τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά καί τήν ἐνδύ­ναμη πρός τόν Δεσπότη Χριστό ἀκοίμητη μεσιτεία Της, τήν ὀνομάζει ἀληθῆ Θεοτόκον, Μητέρα Θεοῦ καί ἀνθρώπων, προστάτιν καί φύλακα τοῦ κόσμου ὁλοκλήρου. Τήν τιμᾶ «ὡς Θεοῦ Μητέρα», γιατί προσέφερε ἐλευθέ­ρως τήν ὕπαρξή Της, ὥστε νά σαρκωθῇ ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Τήν σέβεται ὑπερβαλλόντως ὡς«Ἀειπάρθενον», πρό τόκου, ἐν τόκῳ καί μετά τόκον κατά τήν διδασκαλίαν τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. «Γοργοϋπήκοο», τήν ἀποκαλεῖ, γιατί ἀκούει γοργά καί ὑπακούει γλυκά τίς παρακλήσεις μας καί τίς μεταφέρει στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. «Γλυκοφιλοῦσα» τήν προσφωνεῖ, γιατί τρυφερά τόν Υἱόν καί Θεόν Της καί Θεόν μας κατασπάζεται καί ὅλους μας μητρικά ἐναγκαλίζεται καί καταφιλεῖ. Ὡς «Πλατυτέρα τῶν Οὐρα­νῶν» τήν μεγαλύνει, γιατί Ἐκείνη ἔγινε ἡ «Χώρα τοῦ ἀχωρήτου», ὁ ἔμψυχος θρόνος τοῦ παμβασιλέως Χρι­στοῦ. «Ἐλεοῦσα» τήν νιώθει, γιατί μέσα στήν φτώχεια μας καί τήν πληθώρα τῶν δυσκολιῶν, μᾶς ἐλεεῖ φιλόστοργα. Ὡς «Πονολύτρια» τήν γνωρίζει, γιατί στόν πόνο μᾶς παρηγορεῖ καί μᾶς στηρίζει. Γι’ αὐτούς τούς λόγους ὁ νεοφανής ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας πατήρ Πορφύριος ἔλεγε ὅτι «ὁ χριστιανός δέν μπορεῖ νά εἶναι χριστιανός ἄν δέν σέβεται καί ἀγαπᾶ τήν Παναγία».

Ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἀποτελεῖ γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους χριστιανούς ἕνα ἀληθινό θεομητορικό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ. Ἡ στολισμένη μέ θεία δόξα Κοί­μησή Της εἶναι ζωηφόρος, καθώς στό σεπτό Της πρόσωπο ἔχουν ὑπερβαθεῖ οἱ ὅροι τῆς φύσεως καί ὁ θάνατος νικιέται ἀπό τήν δύναμη τῆς ζωῆς. Ἑορτά­ζοντες τήν ἀθάνατον Κοίμησιν καί τήν εἰς τούς οὐρανούς ἁγίαν Μετά­στασίν Της ὁμολογοῦμε πανηγυρικῶς τήν ἐν σώματι παρουσία τῆς Παναγί­ας μας στόν οὐρανό, πλησίον τοῦ Υἱοῦ Της, ἀπό τόν Ὁποῖον παραμένει στούς αἰῶνες ἀχώριστη, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.

Στίς ἄχραντες μητρικές παλάμες Της ἐναποθέτουμε ὅλη τήν ζωή μας. Στά πρεσβευτικά χέρια Της ἀκουμποῦν μέ ἐμπιστοσύνη οἱ κουρασμένες ψυχές μας καί οἱ ἀποσταμένες ἐλπίδες μας. Καί ὅταν τά νέφη τῶν λυπηρῶν μᾶς καλύπτουν, Ἐκείνη πάλι μᾶς ἐνθαρρύνει μέ τίς προσευχές Της, μᾶς ζεσταίνει μέ τήν συμπόνοια Της, μᾶς 
σκεπάζει μέ τήν ἀγάπη Της, μᾶς ἐμπνέει καί μᾶς διδάσκει μέ τήν ἁγία ζωή Της. Ἀπαρηγόρητες φαντάζουν σήμερα πολλές ἀνθρώ­πινες καρδιές ἀπό τήν κρίση, τήν φτώχεια, τόν φόβο, τήν ἀδικία, τήν σύγχυση, τά ἀδιέξοδα, τήν τρομοκρατία, τήν ἠθική καί πνευματική ἀνεστιότητα. Πολλοί ἄνθρωποι σήμερα βαδίζουν τό ζοφερό μονοπάτι τῆς ἀπο­στασίας τους ἀπό τόν Θεό, τραγικά μόνοι καί ἀπελπιστικά δυστυ­χεῖς. Τό μυστήριον τῆς ἀνομίας ἐνεργεῖται πλέον ἐμφανῶς καί προ­κλητικῶς σήμερα καί προλειαίνονται οἱ δρόμοι τῆς ἀπωλείας. Παρά ταῦτα ὅμως καί μέσα στήν ἄρνηση καί τόν ἠθικό καί πνευματικό τους κατήφορο οἱ κουρασμένοι στρατοκόποι τῆς ζωῆς ἀναζη­τοῦν ἀπεγνωσμένα πίστη, φῶς, ἐλπίδα, βεβαιότητα, στήριγμα, ὅραμα ζωῆς. Πρός τίνα καταφύγω; – ἀναρωτιοῦνται-. Ποῦ πορευθῶ; Ποιόν βοηθό θά ἔχω στίς θλίψεις μου; Ποιόν συνοδοιπόρο; Στά ἐναγώνια αὐτά ἐρωτήματα ἀπάντηση δίδει Ἐκείνη πού μᾶς δείχνει πάντα τόν Χριστό καί Σωτῆρα τοῦ κόσμου, Ἐκείνη πού πάντα εἶναι κοντά μας, ὡς ἄλλο γαλήνιο λιμάνι στή φουρτούνα, ὡς χαρά στή θλίψη, ὡς στοργική ἐπίσκεψη στήν ἀσθένεια, ὡς συγχώρηση στήν πτώση, ὡς φῶς στό σκοτάδι.

Σήμερα καθώς ζοῦμε σέ χρόνους πραγματικῶς ἀποκαλυπτι­κούς, ὅπου τά φρικώδη φαντάσματα τῆς ἀθεΐας ἀλλά περισσότερον τῆς ἀντιθεΐας, τῶν πολυειδῶν κρίσεων, τῆς κάθε λογῆς τρομοκρατίας, τῆς πνευματικῆς συγχύσεως, τῆς προκλητικῆς καταπατήσεως τῶν ἀρχῶν τῆς ἠ­θικῆς καί τῶν νόμων τῆς φύσεως, τῆς ποικιλώνυμης φτώχειας καί εὐτέ­λειας, τοῦ φόβου καί τῆς ἀγω­νίας στοιχειώνουν ἀπειλητικῶς τήν ἀνθρώπινη ζωή ὅπου γῆς, ἄς ὑψώσου­με ἱκετευτικῶς νοῦ καί καρδία πρός τήν φιλόστοργη οὐράνια Μητέρα μας, «τήν ἐν πρεσβείαις ἀ­κοίμητον Θεοτόκον καί μεσιτείαις ἀμετά­θετον ἐλπίδα», ἐπαναλαμ­βάνοντας ἀπό καρδιᾶς καί μέ ὅση δύναμη ἔχουμε τήν προσευχή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ πρός Ἐκείνη, λέγοντες: «Δέξου, ἁγία Παρθένε, τόν ζῆλο μας πού ὑπερ­βαίνει τίς φτωχές μας δυνά­μεις, καί χάρισέ μας τήν σωτηρία, τήν ἀποξένωση ἀπό τά ψυχικά πάθη, τήν ἀνακούφιση ἀπό τούς σωματικούς πόνους, τήν διάλυση τῶν πειρα­σμῶν, τήν γλυκειά γαλήνη στήν ζωή καί τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύμα­τος. Ἐνίσχυσε τήν ἀγάπη μας γιά τόν θεῖο Υἱό σου καί κάνε τήν ζωή μας ἀρεστή σέ Ἐκεῖνον, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε νά γίνουμε, διά τῶν ἁγίων εὐχῶν σου, κληρονόμοι τῆς αἰώνιας βασιλείας Του». Ἀμήν.

Ἡ χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ πανοικτίρμονος Θεοῦ διά τῶν διαπύρων πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἴθε νά περισκέπουν ἁγι­αστικῶς, σωστικῶς καί προστατευτικῶς τήν ζωήν μας.

Χρόνια πολλά, ἅγια καί Παναγιοσκέπαστα