Σ’ όλα τα σημεία όπου αναπτύσσεται τουρισμός, γίνεται προσπάθεια να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη κυκλοφορία των επισκεπτών, που προέρχονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από πόλεις ή χώρες, όπου η κυκλοφορία αυτοκινήτων είναι μεγάλη, αλλά είναι ρυθμισμένη.
Κ’ εδώ στη χώρα μας, που προσπαθεί να εκσυγχρονισθεί, αλλά οι ελληνικές (κακές) συνήθειες, δεν της το επιτρέπουν, αυτή η ανάγκη περιορισμού της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, υπέρ της κυκλοφορίας των ανθρώπων, αρχίζει σιγά. Σιγά να επικρατεί.
Για παράδειγμα, στο Μόλυβο υπάρχει συγκεκριμένος χώρος στάθμευσης, στη Σκάλα Ερεσσού ομοίως, στην Άνω Σύρο, στη Σκόπελο και όπου αλλού θέλουν να υποδεχθούν και να «φιλοξενήσουν» ανθρώπους.
Στο Πλωμάρι ο αριθμός των αυτοκινήτων (ημεδαπών και αλλοδαπών) αυξάνει, λόγω βαθμιαίας αύξησης και των επισκεπτών, με αποτέλεσμα τον Αύγουστο να φθάνουμε σε καταστάσεις αφόρητες. Γιατί δεν υπάρχει συγκεκριμένος χώρος στάθμευσης.
Και όμως υπάρχει, αλλά λόγω της επιμονής κάποιων ανθρώπων και εννοώ δημοσίων υπαλλήλων, ο χώρος αυτός μεταβάλλεται συνεχώς σε τόπο μόλυνσης του περιβάλλοντος και ανομίας, χωρίς κανείς να πολυνοιάζεται γι’ αυτό. Είναι ο χώρος που βρίσκεται πίσω από την περιοχή ΕΣΣΟ-ΠΑΠΑΣ, δηλαδή πίσω από μια σειρά παλιών σαπωνοποιείων, που έχουν μάλιστα χαρακτηρισθεί και διατηρητέα, που πολλά χρόνια τώρα παραμένει αδόμητος και μη χρησιμοποιήσιμος, με αποτέλεσμα να εναποτίθενται σ’ αυτόν μπάζα, σκουπίδια, παλιά αυτοκίνητα, αχρηστευμένα πλεούμενα, ακινητοποιημένα τρακτέρ.
Πολύ παλιά, το 2004 επί δημαρχίας Μαμάκου, νομίζω, είχε εκπονηθεί ένα σχέδιο από ειδικό πολεοδόμο μηχανικό, για την δημιουργία χώρου στάθμευσης δυναμικότητας 110 αυτοκινήτων.

Η μελέτη υποβλήθηκε σ’ όλες τις κατά νόμο, αρμόδιες αρχές, που αποφάνθηκαν θετικά, εκτός από δύο που οχυρωμένες πίσω από δυσδιάκριτες γραφειοκρατικές διαδικασίες, ματαίωσαν το έργο.

Η τότε διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Λίλιαν Αχειλαρά, απάντησε πως «μολονότι στην παραπάνω θέση, δεν έχουν εντοπιστεί λείψανα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, η Εφορεία μας διατηρεί τις επιφυλάξεις της, ως προς την κατασκευή του χώρου στάθμευσης, λόγω της αισθητικής αλλοίωσης που θα επιφέρει στον βραχώδη αιγιαλό». Και ο τότε προϊστάμενος της Ειδικής Υπηρεσίας Περιβάλλοντος Ε. Τολέρης, από την Αθήνα έγραφε «Η υπηρεσία μας είναι αρνητική σε ένα έργο τέτοιου μεγέθους, δεδομένου ότι ο κυματισμός ανακλάται στα κατακόρυφα παραλιακά τοιχεία, δημιουργεί υποσκαφές στις κατασκευές και έχει επιπτώσεις στην παρακείμενη ακτογραμμή». Δηλαδή λέξεις βαλμένες στη σειρά, που επισείουν τυχόν μελλοντικό κίνδυνο, που δεν έχει διαπιστωθεί ή που μπορεί να αποφευχθεί με την κατάλληλη θωράκιση του έργου, απλώς για να πει όχι, ένας άνθρωπος που ζούσε 600 χιλιόμετρα μακριά και δεν έχει δει ποτέ τον χώρο.

Και το έργο έμεινε στα χαρτιά και στα μυαλά κάποιων επίμονων αιθεροβαμόνων και ο χώρος στην απόλυτη κυριαρχία των αδυνατούντων να αντιληφθούν τις σύγχρονες κοινωνικές απαιτήσεις. Χωρίς βεβαίως να ξεχνούμε και την απόλυτη και ακλόνητη θέση των δημοσίων υπαλλήλων, που πιστεύουν ότι αυτοί είναι το κράτος.

Μια προσπάθεια αναζωπύρωσης της προσπάθειας έγινε επί δημαρχίας Βαρβαγιάννη, που όμως βούλιαξε στις εσωτερικές αντιθέσεις της τότε τοπικής ηγεσίας και άλλη μία στο τελευταίο τρίμηνο του ΣΥΡΙΖΑ, που όμως κι αυτή ναυάγησε, λόγω της αδιαφορίας των τοπικών παραγόντων, παρά την αρχική θετική γνώμη του Γενικού Γραμματέα Δημόσιας Περιουσίας κ. Δημάκη και των ειδικών υπαλλήλων της υπηρεσίας.

Μένει τώρα να δούμε ποιοι θα ενδιαφερθούν να μετατραπεί σε χρήσιμο και επωφελή για το Πλωμάρι, ένας χώρος, που όχι μόνο δεν εξυπηρετεί κανένα, αλλά συσσωρεύει και ό, τι πιο άχρηστο, ρυπαρό και επικίνδυνο υπάρχει.