Σε μια από τις πρώτες βιβλιοπαρουσιάσεις, 1991-92, έγραψα για το βιβλίο ''Η ορδή των βασιβουζούκων'' του Κώστα Μίσσιου. Αναρωτιόμουν αν το γραμματολογικό έργο ή το ποιητικό του Κώστα θα επικρατήσει, σε ποιο απ' τα δύο θα αναφερόμαστε περισσότερο στο μέλλον. Όλα τα γραπτά των συγγραφέων είναι πνευματικά τους έργα κι αφού τα τυπώνουν τα αγαπάνε, έχουν κοπιάσει για αυτά. Σήμερα, μετά 32 ολόκληρα χρόνια, το γράψιμο και την έκδοση δεκάδων, πολυσέλιδων τόμων νομίζω ότι το γραμματολογικό έργο θα προτάσσεται των άλλων γραπτών του. Ένα ολόκληρο ράφι στη βιβλιοθήκη καταλαμβάνουν τα βιβλία του. Είναι ασύλληπτος ο αριθμός των σελίδων που έγραψε, έσχισε, διόρθωσε, ξαναείδε, πέταξε και τελικά τύπωσε. Μετά τον Γιώργο Βαλέτα είναι ο συνεχιστής και στυλοβάτης, της Ιστορίας της Λεσβιακής Γραμματείας.

Για τον Μίσσιο και κάποιους πνευματικούς συνοδοιπόρους, για την ακατάπαυστη έρευνά τους, πρέπει να γράφτηκε το δημοτικό δίστιχο:

Χρόνια και χρόνια έσκαβα τη γης με τη βελόνα

Για νάβρω την αγάπη μου τη μαρμαροκολόνα.

Δεν άφησε σχεδόν κανένα πνευματικό δημιουργό, ποιητή, λογοτέχνη, πεζογράφο, δημοσιογράφο, ζωγράφο, εργάτη του λόγου, μεγάλο ή ελάσσων που να μην γράψει έστω και μια μονογραφία για αυτόν. Για πολλούς επανήλθε και μια και δυο φορές, βρήκε νέα στοιχεία, διόρθωσε κάποια, αντάλλαξε απόψεις και διαφώνησε με άλλους δημόσια σε περιοδικά και εφημερίδες. Ταυτόχρονα κατάγραψε τα βιβλία των Λεσβίων συγγραφέων, από το απώτατο παρελθόν μέχρι τις μέρες μας. Εντόπισε δυσεύρετες εκδόσεις όχι μόνο αυτές που τυπώθηκαν στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Παράλληλα με τα βιβλία κατάγραψε τις εφημερίδες και τα περιοδικά που εκδόθηκαν από Λέσβιους όπου γης.

Πέρασε χιλιάδες ώρες, μέρες σε βιβλιοθήκες και αρχεία, για να εντοπίσει, ερευνήσει, και να συγκεντρώσει το τεράστιο υλικό που μας παρουσίασε με τις εκδόσεις του. Αφοσιωνόταν, δινόταν ολοκληρωτικά στα γραπτά του. Πώς αλλιώς μπορούσε να γίνει. ''Πώς τα προλαβαίνεις'', τον ρώτησα πριν κάμποσα χρόνια. ''Έχω σταματήσει να πηγαίνω σε διάφορες ανούσιες εκδηλώσεις, γιατί έχανα χρόνο'', είπε. Μέσα στο 2020 του ζήτησα κάποια στοιχεία και πληροφορίες για δασκάλους – ποιητές ώστε να συμπληρώσω αντίστοιχες βιογραφίες. ''Αριστειδάκο σε αγαπώ, αλλά τώρα γράφω και πρέπει να τελειώσω το βιβλίο μου ''Τα ακροτελεύτια'', μετά ότι θες''. Πραγματικά, τον Μάιο του 2021 έλαβα το βιβλίο του ''Τα ακροτελεύτια'', το οποίο είναι ο εικοστός δεύτερος (22ος) τόμος στη σειρά ''Συμβολή στην Ιστορία της Λεσβιακής Γραμματείας''! Μεταξύ των άλλων έγραφε στην αφιέρωση: ''...για να με θυμάται,τα χρόνια που θ' ακολουθήσουν, από την γήινη παρουσία μου, με την αγάπη μου''. Αμέσως μετά μου έστειλε κάτι από αυτά που του είχα ζητήσει. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να του στείλω τα καινούρια ερωτήματά μου.

Ο Μίσσιος ήταν δοτικός, ότι είχε το μοιραζόταν, με ευχαρίστηση άνοιγε την πόρτα του, του πλουσιότατου αρχείου του σε όποιον ήθελε υποστήριξη και βοήθεια. Όχι μόνο φωτοτυπούσε αυτά που του ζητούσες, αλλά τα ''έδενε'', τους έβαζε εξώφυλλο και τα ταχυδρομούσε. Αν του ζητούσες να καταβάλλεις το κόστος σε απόπαιρνε. Τα βιβλία του τα έστελνε σε πάρα πολλές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με δικά του έξοδα. Αρκετά βιβλία τυπώθηκαν με δικά του έξοδα. Κάποτε πούλησε συλλεκτικά βιβλία της βιβλιοθήκης του για να χρηματοδοτήσει την έκδοση βιβλίων του. Κάποια λίγα ήταν εκδόσεις φορέων, και άλλα εκδόθηκαν με την παλιά μέθοδο των προεγγραφών. Αλλά και εκδόσεις που ενισχύθηκαν κατά το ήμισυ από τον Δήμο Μυτιλήνης, με Δήμαρχο τον Νότη Παναγιώτου, (το ''Μυτιληνιοί λόγιοι και λογοτέχνες'', ο πρώτος τόμος της σειρά), χάθηκαν σε αποθήκες και ντουλάπια. Ενώ από το είδους και τη θεματολογία των εργασιών έπρεπε να τον ρωτάνε, ο Δήμος, η Περιφέρεια, το Υπουργείο Αιγαίου, αν έχει κάτι έτοιμο για έκδοση.

Πάντα θυμόταν την αγαπημένη του σύντροφο Χριστίνα και τη μοναχοκόρη του Μάρω: ''που υπομένουν τις περιπλανήσεις μου μεταξύ τετριμμένων εντύπων και κονισαλέων άχρηστων αντικειμένων'', έγραφε στις αρχές των βιβλίων του.

Αντίο Κώστα, θα σε μνημονεύουμε εσαεί