Μια βόλτα στα Τσαμάκια, (όσο μπορεί κανείς να απολαύσει σήμερα μια βόλτα στα Τσαμάκια) και να. Οι στίχοι του ποιητή επιστρέφουν. Επίκαιροι ξανά και ξανά… «Καημένε Μακρυγιάννη να 'ξερες γιατί το τσάκισες το χέρι σου. το τσάκισες για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα».

Μια αγριοταμπελάρα του εργολάβου που ανέλαβε το έργο που εκτελείται στην περιοχή και βουνά οικοδομικών υλικών στο χώρο του μνημείου των εκτελεσμένων από τους ναζί κατακτητές πατριωτών. Κυριολεκτικά σε επαφή με το μνημείο! Από όλο τον χώρο, ακόμα και από τον περιφραγμένο και μη λειτουργούντα χώρο της πλαζ επιλέχθηκε να ξεφορτωθεί το βουνό των οικοδομικών υλικών στο μνημείο! Και η ταμπέλα, εκεί. Εις απόδειξη του σέικ των κωλόπαιδων που λέει κι ο ποιητής.

Απόδειξη και ετούτο πως ουδείς ενδιαφέρεται για την κατάσταση που επικρατεί στο ιστορικό άλσος, με πρώτους τους κατά τα άλλα αρμοδίους.

Ας το πάρουμε λοιπόν το όλο θέμα από την αρχή αν και πολλοί θα σπεύσουν για μια ακόμα φορά να πουν πως είμαστε «γραφικοί» και «γκρινιάρηδες»

Το πολύπαθο άλσος της Μυτιλήνης, που θα μπορούσε να αποτελεί πνεύμονα ζωής και ψυχαγωγίας της πόλης είναι η «Σπιναλόγκα» ζώων και ανθρώπων και κανείς δεν νοιάζεται για ετούτο.

Σκουπίδια παντού σε επίπεδο ανοικτής χωματερής και ούτε ένας εργάτης δεν περνά από εκεί μια φορά τη μέρα για μια ώρα, να περισυλλέξει τα όσα ευγενείς Μυτιληνιοί ου μην αλλά και γλεντζέδες μετανάστες, αφήνουν πίσω τους.

Οι όποιοι εθελοντές δεν φτάνουν.

Χόρτα στο μπόι του ανθρώπου μαζί και ξερά δένδρα πεσμένα πολύτιμη καύσιμη δηλαδή ύλη το επόμενο καλοκαίρι παντού, παρέα με μπουκάλια, κουτιά, αποφάγια…

Οι αρμόδιες υπηρεσίες τώρα:

Η δασική υπηρεσία… αγνοείται.

Η Περιφέρεια βορείου Αιγαίου δια του αρμοδίου χορικού Αντιπεριφερειάρχη θα εκδώσει την Άνοιξη τη γνωστή εγκύκλιο σύμφωνα με την οποία «καθ’ άπασαν την επικράτειαν» του νησιού απαγορεύεται η κυκλοφορία και κάθε άλλη δραστηριότητα σε δάση και περιαστικά άλση. Πρόκειται για ένα από τα χαρτιά αυτά που εκδίδονται για να εκδίδονται και όχι για να εφαρμοσθούν, δίνουν όμως το δικαίωμα στον εκδότη όταν θα έρθει η κακιά η ώρα να δηλώσει «εγώ τα είχα πει».

Περί της Αστυνομίας ούτε κουβέντα. Αυτή όπως έχει αποδειχθεί δεν έρχεται και όταν την καλείς. Πόσο μάλλον από μόνη της για να ελέγξει ένα χώρο που αποτελεί «στόχο».

Όσον αφορά το Δήμο, ο κατά τα άλλα τόπος μαρτυρίου, το σημείο εκτέλεσης τόσων και τόσων πατριωτών από τους ναζί κατακτητές ανερυθρίαστα χώρος εκκένωσης εντέρων και ουροδόχων κύστεων, ικανοποίησης γενετήσιων επιθυμιών, παρκινγκ κάθε λογής ου μην αλλά και νταλικών και η λίστα των όσων εκεί συμβαίνουν δεν έχει τέλος. Για το Δήμο Λέσβου όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν τόπο αόρατο!!!.

Κάπως έτσι, ακόμα και τώρα το χειμώνα, τα Τσαμάκια χωρίς αποκομιδή των σκουπιδιών και με μηδενική αστυνόμευση έχουν μετατραπεί σε χώρο ανάπτυξης παραβατικών συμπεριφορών που θαρρείς και είναι επιλογή κάποιων να φύγουν από την πόλη και να «κρυφτούν» στα Τσαμάκια. Από το να τους έχουν σκέφτονται μέσα στην πόλη, ας τους έχουν κρυμμένους στα Τσαμάκια. Έλληνες και ξένους. Μακριά μην τύχει και ασχοληθούμε μαζί τους.

Δεδομένων όλων των παραπάνω η ταμπέλα και τα οικοδομικά υλικά που προσβάλλουν την ιστορία της περιοχής δεν είναι παρά το «κερασάκι στην τούρτα». Η απόδειξη ότι το φιλότιμο είναι είδος που δεν ενδημεί εν τη πόλη τούτη.