«Στη γειτονιά μου όταν ήμουν μικρός φέρνανε μια αρκούδα για να χορεύει να κάνει τη Βουγιουκλάκη, και ο αρκουδιάρης μου θυμίζει τον Πολάκη. Έχουν μια ομοιότητα (…) Νομίζω ότι κυβερνά μια αποτυχία της αριστεράς. Κυβερνούν εγγαστρίμυθοι του Ανδρέα Παπανδρέου. Άνθρωποι που τον μιμούνται».

Διονύσης Σαββόπουλος, on camera στον ΣΚΑΪ

Τάδε έφη ο πάλαι ποτέ δικός μας «Νιόνιος» που, δυστυχώς, από καιρό υπέκυψε στο κάλεσμα των σειρήνων του συστήματος. Δεν ήταν ο μόνος αυτές τις μέρες που διατράνωσε τον «αποτροπιασμό» του για το δάνειο του Πολάκη: ήταν η ανφάν γκατέ του αστικού-μνημονιακού, πολιτικού και μιντιακού συστήματος - προεξάρχοντος του ΣΚΑΙ βεβαίως βεβαίως. Μα να παίρνει δάνειο ένας «αρκουδιάρης», που εισέβαλε λερός με τις μουστάκες του και την άναρχη κρητική του κόμμωση στα σαλόνια του συστήματος; Μα να υπουργοποιείται η Χατζηγεωργίου, ξέσπασαν οργισμένοι κάποιοι άλλοι, μια γυναίκα της «διπλανής πόρτας» χωρίς «νομιμοποιητικούς τίτλους» από τα σαλόνια του Κολωνακίου και της Εκάλης, από τα μποτοξάδικα και τις ακριβές διακοπές σε θαλαμηγούς εκατομμυρίων;

Ο γράφων ούτε πρόσκειται ούτε ανήκει ούτε καν θεωρεί Αριστερά τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, θα έπρεπε να είναι κανείς τυφλός για να μην καταλαβαίνει ότι η καμπάνια εναντίον τέτοιων ανθρώπων (όπως και εναντίον της Αναγνωστοπούλου, της Χριστοδουλοπούλου κ.λπ.) από τον ΣΚΑΙ και ό,τι αυτός πολυσήμαντα εκπροσωπεί δεν είναι τυχαία ούτε αθώα. Μιλώντας μέσα από το μεγάφωνο του ΣΚΑΙ, τα «πραγματικά αφεντικά» της κοινωνίας και της πολιτικής εκπέμπουν σαφές μήνυμα: «δεν θέλουμε την ‘‘πλέμπα’’ στη γιορτή μας, η δουλειά του κυβερνήτη ανήκει στους γόνους των καλών οικογενειών, ανήκει στους πλούσιους, δεν μπορεί οι ‘‘λιμασμένοι’’ να παίρνουν και υπουργεία».

Πρόκειται για ένα είδος πολιτικής ευγονικής της άρχουσας τάξης: μόνο οι δικοί μας γόνοι είναι άξιοι για κυβερνήτες, μόνο αυτοί έχουν τις κατάλληλες γνώσεις (από… τα μέσα και… βιωματικά), την «τεχνογνωσία» και τους «τρόπους». Και όσοι βεβαίως προέρχονται από την άλλη πλευρά, αρκεί να έχουν προσχωρήσει στη δική μας τάξη και στα δικά μας ήθη. Μιλώντας απαξιωτικά για τον Πολάκη, ο Διονύσης Σαββόπουλος αποδεικνύει πως, μαζί με τ’ άλλα, έχασε και την ικανότητα να κατανοεί πως έχει μεταβληθεί ο ίδιος σε «αρκούδα» που χορεύει στο ρυθμό που χτυπάει ο «αρκουδιάρης» του συστήματος. Ότι έχει γίνει λάφυρο και θέαμα για το σύστημά τους.

«Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο»;

Το θέμα, εν τέλει, είναι «ποιος ‘‘δικαιούται’’ και μπορεί να κυβερνά αυτό τον τόπο»; Βεβαίως, το ερώτημα αυτό είναι πολύ πιο βαθύ από το αν «δικαιούνται» να γίνονται υπουργοί ο Πολάκης, η Χατζηγεωργίου, η Χριστοδουλοπούλου κ.λπ. Το θέμα εν τέλει είναι «ποια τάξη ‘‘δικαιούται’’ και μπορεί να κυβερνά». «Δικαιούται» και μπορεί να κυβερνήσει η «πλέμπα», δηλαδή αυτοί που παράγουν όλο τον πλούτο, δηλαδή οι εργαζόμενοι; Μπορούν οι εργαζόμενες τάξεις, που ζουν από την εργασία τους κι όχι από την εργασία των άλλων, να αυτοκυβερνηθούν;

Στο ζήτημα αυτό, έχουν ιστορικά καταγραφεί τρεις δυνατές απαντήσεις:
Πρώτα, η απάντηση των «καθαρόαιμων» εκπροσώπων του συστήματος: οι εργαζόμενες τάξεις είναι δομικά ανίκανες να κυβερνήσουν ή να αυτοκυβερνηθούν. Κάθε τέτοια απόπειρα οδηγεί σε τερατογενέσεις. Ο ΣΚΑΙ -και όχι μόνο- αυτή την αντίληψη κάνει «λιανά».

Ύστερα, η άποψη αυτών που θέλουν να κυβερνήσουν για λογαριασμό των εργαζόμενων αλλά χωρίς αυτές. «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση - ο λαός στην εξουσία» - μπορούμε αντί για ΠΑΣΟΚ να βάλουμε ΣΥΡΙΖΑ ή κάτι άλλο. Με άλλα λόγια, «ψηφίστε μας για να εφαρμόσουμε φιλολαϊκές πολιτικές για λογαριασμό σας». Η Ιστορία απέδειξε πως το «τέρας» του συστήματος έχει πολλούς τρόπους να υποτάσσει, διαβρώνει και ακυρώνει κάθε τέτοια απόπειρα.

Τέλος, η ρηξικέλευθη άποψη «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται από το λαό». Ήταν η αρχή που εφάρμοσε η λαϊκή αυτοδιοίκηση που άνθησε στα χρόνια της αντίστασης στις απελευθερωμένες από τον ΕΛΑΣ περιοχές. Δεν πρόλαβε να μακροημερεύσει -για τους γνωστούς λόγους- αλλά στο μικρό διάστημα που υπήρξε, έδωσε λαμπρά δείγματα πραγματικής λαϊκής αυτοδιοίκησης. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, οι εργαζόμενες τάξεις μπορούν να αυτοκυβερνηθούν, όχι απλώς εκλέγοντας μια κυβέρνηση που θα κυβερνά αντ’ αυτών και γι’ αυτές, αλλά ασκώντας οι ίδιες τις λειτουργίες της εξουσίας.

Αν οι «γαλαζοαίματοι» του συστήματος κατακεραυνώνουν τους «παρείσακτους» της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να μείνει πίσω ακόμη και από την πασοκική «συνταγή» «ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση - ο λαός στην εξουσία». Την ίδια στιγμή, μιλώντας για εγγαστρίμυθους του Αντρέα Παπανδρέου, ο Διονύσης Σαββόπουλος κριτικάρει από τα δεξιά ό,τι εκπροσώπησε ο Αντρέας Παπανδρέου, συμπαρατάσσεται με τους «Μενουμευρώπηδες» και τους γαλαζοαίματους της εξουσίας. Ό,τι μίσησαν όλοι αυτοί στον Αντρέα Παπανδρέου δεν ήταν αυτά -και ήταν τα περισσότερα καιν σπουδαιότερα- στα οποία τους έμοιασε, αλλά οι αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και τα πολιτικά δικαιώματα που κέρδισαν οι εργαζόμενες τάξεις στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80. Αυτή την «παρακαταθήκη» δεν τη συγχωρούν…

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, οι Χατζηγεωργίου, Χριστοδουλοπούλου κ.λπ. δεν είναι παρά ξεθυμασμένες συμβολικές «πινελιές» που θυμίζουν Αριστερά, αλλά σε ένα πλαίσιο διακυβέρνησης που μόνο Αριστερά δεν θυμίζει. Επιλέγοντας μια στρατηγική «εξουσίας» που ήταν πολύ πίσω και από την παλιά πασοκική στρατηγική, έγινε υποχείριο και όργανο των μνημονιακών. Επιλέγοντας να κυβερνήσει αντί των εργαζόμενων τάξεων και για λογαριασμό τους, τελικά κυβέρνησε ενάντιά τους. Τα «πραγματικά αφεντικά» όμως, δεν ικανοποιούνται από αυτό γιατί θέλουν στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ να συντρίψουν την Αριστερά συνολικά και ό,τι αυτή εκπροσωπεί.

Με τις ενορχηστρωμένες καμπάνιες τους για τον Αντρέα Παπανδρέου, τον Μαδούρο, τον Πολάκη κ.λπ., θέλουν να καθαρίσουν μια και καλή το λευκό σεντόνι της εξουσίας τους από τους «λεκέδες» που παραπέμπουν έστω και συμβολικά σε αυτό που φοβούνται περισσότερο από όλα: την αυτοκυβέρνηση των εργαζόμενων τάξεων.