Πάνε 25 χρόνια που μετακόμισα στην Κουλμπάρα. Όμορφη γειτονιά, παραμυθένια στ’ αλήθεια, downtown με ότι αυτό σημαίνει καλό ή κακό. Αλλά αυτή είναι η ζωή στην πόλη και τη ζεις και την καταλαβαίνεις μόνο μέσα σε αυτήν και ποτέ απ’ έξω.

Από την πρώτη κιόλας μέρα μαζί με άλλους γείτονες πασχίσαμε να κάνουμε την καθημερινότητα μας υποφερτή. Γιατί καλή η ζωή στο ιστορικό κέντρο και τις ομορφιές του αλλά πρέπει να συμβιώσουν διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Και ετούτο δεν είναι εύκολο.

Για παράδειγμα το μεγαλύτερο πρόβλημα που επί χρόνια παλεύαμε να λύσουμε ήταν τα σκουπίδια. Εκεί στην ταβέρνα «του Ζουμπούλη» δεν μπορούσαν κάποιοι να καταλάβουν ότι δεν είναι η χωματερή. Το λύσαμε όμως μια μέρα άγρια, δυο μέρες με φωές, τρεις με το καλό. Το λύσαμε. Κι αυτό κι άλλα...

Ένα δεν είχαμε καταφέρει να λύσουμε.

Το πρόβλημα με το φρεάτιο στη γωνία των οδών Κιλκίς και Βερναρδάκη. Πάντα πακτωμένο με σκουπίδια, με μια σχάρα μικρότερου εμβαδού από την τρύπα, αποτελούσε παγίδα για πεζούς – αρκετούς από τους οποίους έστειλε με κατάγματα στο Νοσοκομείο – και φυσικά αιτία για πλημύρες στο κατώτερο σημείο, εκεί στη συμβολή της Βερναρδάκη με τη Μητροόλεως. Είπαμε, μονίμως ήταν φραγμένο με σκουπίδια.

Άπειρες φορές, μια με το καλό και δυο με το άγριο ζητήθηκε να αδειάζει το φρεάτιο από τα σκουπίδια και να επισκευαστεί η σχάρα. «Ναι, ναι», «καλά θα δούμε» κι εγώ δε ξέρω πόσα «αύριο» αποσπάσαμε. 25 ολόκληρα χρόνια. Και το φραγμένο από τα σκουπίδια φρεάτιο με τη σκάρα παγίδα για πεζούς πάντα εκεί. Στη συμβολή των οδών Κιλκίς και Βερναρδάκη. Μνημείο αδιαφορίας των στελεχών των δημοτικών αρχών προς την καθημερινότητα του πολίτη.

Μέχρι σήμερα....

Σήμερα το πρωί, νωρίς νωρίς τηλεφώνησα στο Γιώργο Αλεξίου να του πω σαν Προϊστάμενος της Πολιτικής προστασίας του Δήμου που είναι, να κάνει κάτι με το φρεάτιο ενόψει της ισχυρής βροχόπτωσης που λένε πως έρχεται. Να καθαριστεί αν μη τι άλλο, να γλυτώσουμε «οτιδήποτε αν σώζεται.

Το μεσημέρι το φρεάτιο είχε καθαριστεί, ένα μικροέργο απαραίτητο είχε ολοκληρωθεί και μια καινούργια σχάρα είχε τοποθετηθεί.

Εις απόδειξη ότι όλα γίνονται φτάνει να το θέλουμε. Η πόλη μπορεί να λειτουργήσει, να γίνει καλύτερη, να γίνει ανθρώπινη.

Ο Γιώργος Αλεξίου εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στις τελευταίες εκλογές. Ομολογώ πως δεν τον ψήφισα. Ομολογώ όμως ότι τιμά το έργο που του έχει ανατεθεί, τιμά και το ρόλο του σαν πολίτης.

Γιώργο σε ευχαριστώ. 25 χρόνια μετά κατάφερες κάτι τόσο απλό. Να κάνεις κάποιους πολίτες να μην αισθάνονται ντροπή για το ότι ζουν σε ετούτη την πόλη.