Η Παγκόσμια Ημέρα των Ανδρών (International Men's Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 19 Νοεμβρίου σε περισσότερες από 70 χώρες του κόσμου (όχι στη χώρα μας) για να υπενθυμίζει τη συνεισφορά του άνδρα στον ανθρώπινο πολιτισμό και ιδιαίτερα στην οικογένεια, τον γάμο και τη φροντίδα των παιδιών. Το θέμα του φετινού εορτασμού ήταν «Μηδενικές αυτοκτονίες στους άνδρες».

Δεν θα αργήσει η επίσημη αναγνώρισή της από τον ΟΗΕ, ενώ πρώτη φορά γιορτάστηκε στις 19 Νοεμβρίου 1999 στα νησιά Τρίνιδαδ και Τομπάγκο της Καραϊβικής, όπως φαίνεται εκεί οι άντρες δεν θα τα πηγαίνουν και πολύ καλά.
Αναρωτιέται κανείς τι γιορτάζουμε αυτή τη μέρα; Τους άνδρες, σε αντίθεση με τις γυναίκες που έχουν τη δική τους Παγκόσμια Ημέρα στις 8 Μαρτίου; Τους άνδρες που αναζητούν νέους τρόπους για να είναι άνδρες; Είναι δύσκολη η απάντηση γιατί η λογική της Παγκόσμιας Ημέρας του Άνδρα είναι αρκετά πιο θολή από εκείνη της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Η προέλευση της τελευταίας είναι σαφώς πολιτική, καθώς συνδέει τους αγώνες των γυναικών με το εργατικό κίνημα, ενώ σε διεθνές επίπεδο στόχο έχει να τιμηθούν τα επιτεύγματα των γυναικών και να ανανεωθεί ο αγώνας για ίσα δικαιώματα παγκοσμίως.

Τι σημαίνει όμως η Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα; Είναι κάποιο είδος ανταπάντησης – αφού εκείνες έχουν τη μέρα τους, θα έχουμε κι εμείς τη δική μας; Ή είναι απλά ανοησίες; Στο κάτω κάτω, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αναγνωρίζει τον αποκλεισμό που υφίστανται οι γυναίκες και απαιτεί εντονότερη προσπάθεια για ισοτιμία. Από αυτή τη σκοπιά, έχουμε Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα τις άλλες 364 ημέρες του χρόνου. Ή μήπως δεν είναι έτσι και τελικά είναι πολύ περισσότερες οι μέρες του χρόνου για τις γυναίκες που έπρεπε και εμείς να έχουμε τη δική μας;

Υπάρχει άραγε Παγκόσμια Ημέρα του γιου, της κόρης, της γιαγιάς και του παππού; Έψαξα, μη φανταστείτε πολύ, και βρήκα πως μέσα στο 2023 έχουμε συνολικά 268 παγκόσμιες ημέρες, ξέχωρα τις Διεθνείς Ημέρες που είναι ακόμα περισσότερες, ενώ από αυτές οι 162 έχουν οριστεί από τον ΟΗΕ δηλαδή είναι και πιο επίσημες από τις προηγούμενες. Μάλιστα αν βάλουμε μαζί Παγκόσμιες και Διεθνείς Ημέρες φτάνουμε στο σημείο να υπάρχει μήνας με 38 τέτοιες, ο Ιούνιος νομίζω που δεν ξέρουμε τι να πρωτογιορτάσουμε. Παραθέτω μερικές μονάχα από τις πολλές.

Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς, που όποιον βλέπεις μπροστά σου πρέπει να τον γραπώνεις και να τον αγκαλιάζεις θέλει δε θέλει.

Παγκόσμια Ημέρα Λέπρας και κατά της Λύσσας και λύσσα κακιά σε όλες τις άλλες αρρώστιες που δεν έχουν δική τους μέρα.

Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης, όπου όλοι θα κυκλοφορούμε συλλογισμένοι, ενώ τις άλλες μέρες «αχάμπαροι», μπορούμε με άνεση να παραμένουμε ηλίθιοι.
Διεθνής ημέρα της «σταθεράς π» που υπολογίζεται σε 3,14, και απορώ που δεν έχουμε και της τετραγωνικής ρίζας και του Πυθαγορείου Θεωρήματος αλλά ποτέ δεν είναι αργά.

Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου στις 17 Μαρτίου δίνω και την ημερομηνία, διότι σκοπεύω να τη γιορτάσω και δε θα ανοίξω μάτι.

Παγκόσμια Ημέρα του Έθνους των Ρομά, ή αλλιώς κατά τη ρατσιστική εκδοχή και ντροπή μου και που το γράφω η Παγκόσμια Μέρα Γύφτου.

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Θορύβου, όπου όλοι κάνουν ησυχία για να τιμήσουν τη γιορτή και μετά από λίγες μόνο μέρες η Παγκόσμια της Φωνής όπου όσοι έκαναν ησυχία μπορούν να ουρλιάξουν και να τσιρίξουν για να βγάλουν το άχτι τους.

Επίσης, Ημέρα υπέρ της απελευθέρωσης της Κάνναβης, όπου προτείνω να κατέβουμε όλοι με έναν μπάφο στην Πλατεία Σαπφούς και να λέμε πως γιορτάζουμε να δούμε σε πόση ώρα θα μας μπαγλαρώσουν.

Ημέρες Κουκλοθέατρου, Χορού, Θεάτρου αλλά και Θεάτρου Σκιών και γενικότερα πολλές τέτοιες μέρες θεαμάτων διότι άρτος και θεάματα είναι τα αιτήματα του λαού.

Παγκόσμια ημέρα Τόνου, που διαμαρτύρομαι εντόνως γιατί δεν έχει αντίστοιχη συναγρίδας, σφυρίδας, μπαρμπουνιού και λούτσου.
Παγκόσμια ημέρα Γέλιου, διότι με τόσες παγκόσμιες μέρες είμαστε για τα γέλια.

Διεθνής ημέρα Μέλισσας, πάλι διακρίσεις ανάμεσα στα έντομα, γιατί όχι και κατσαρίδας, αράχνης, ακρίδας και πασχαλίτσας.

Και για να μη σας κουράζω άλλο, Γάλακτος δεν διευκρινίζεται πρόβειο ή κατσικίσιο ή αγελαδινό, Ποδηλάτου, Ανέμου, Γιόγκα, Σκαραβαίου, που δεν κατάλαβα αν εννοούν το αυτοκίνητο ή το έντομο, Χηρών που τη βρήκα ανατριχιαστική διότι να είσαι χήρα και να σε γιορτάζουν διεθνώς δεν είναι λιγάκι μακάβριο;

Καπέλου και μάλιστα όλων των ειδών από ημίψηλο μέχρι τραγιάσκα, Γάτας και Οργασμού μάλιστα την ίδια μέρα, όπου αν είσαι γάτα σε οργασμό γιορτάζεις διπλά και αν δεν έχεις οργασμό παίρνεις μια γάτα για να έχεις κάτι να γιορτάσεις.

Αριστερόχειρων που την βρίσκω πολύ εξειδικευμένη και ρατσιστική διότι μας αποκλείει όλους εμάς τους δεξιόχειρες.

Taekwondo, άλλες διακρίσεις αυτές, γιατί όχι Ζίου Ζίτσου ή Κουνγκ Φου;
Παγκόσμια Ημέρα Καφέ, που στην Ελλάδα δε τη γιορτάζουμε διότι όλες οι μέρες είναι καφέ.

Και τέλος Παγκόσμια ημέρα Μικρών Κοριτσιών, χωρίς να διευκρινίζεται πόσο μικρών, γιατί όχι και μικρών αγοριών και ποιος θέσπισε τη γιορτή, διότι μια ανησυχία την είχα όταν το διάβασα.

Τώρα μετά από όλα αυτά, μονάχα σε μένα φαίνονται τα περισσότερα γελοία, υποκριτικά και λιγάκι ανούσια; Χρειάζονται αυτές οι μέρες για τη συλλογική συναίσθηση των ανθρώπων, για να τους ευαισθητοποιούν; Και άντε να το κάνουν σε σοβαρά ζητήματα, όπως αυτά των διακρίσεων, των ασθενειών, των κοινωνικών προβλημάτων που υπάρχουν και τέτοιες μέρες φυσικά. Αλλά γάτες, τόνοι, μέλισσες, σκαραβαίοι, κουκλοθέατρα και «σταθερές π»; Μήπως τελικά βρήκαμε τον παπά και θα θάψουμε και πέντε έξι ή εγώ είμαι πολύ απολίτιστος και δεν καταλαβαίνω;

Ίσως αυτό τελικά να είναι το πρόβλημά μου για αυτό μην με ακούτε μη μου δίνετε σημασία και μπορείτε να γιορτάσετε ελεύθερα την Παγκόσμια Ημέρα Τουαλέτας που δυστυχώς πέρασε ήταν μαζί με του Άντρα στις 19 Νοεμβρίου και όσοι άντρες πήγαμε στην τουαλέτα για την ανάγκη μας είμασταν εν δυνάμει εορτάζοντες. Προλαβαίνουμε όμως την Παγκόσμια Ημέρα Χαιρετισμού που είναι στις 21 Νοεμβρίου και ας αναφωνήσουμε «Χαιρέτα μου τον Πλάτανο και χρόνια μας πολλά».

*Ο Δημήτρης Χατζηχαραλάμπους είναι Ταξίαρχος σε αποστρατεία