Ξεκίνησε ένα ταξίδι ζωής, πριν από περίπου 12 χρόνια, από δύο τρεις ανθρώπους.

Όταν βρέθηκα εκεινη την περίοδο στο στρατόπεδο του 221 που στεγάζεται και το ΛΑΤΕΘ, βασάνιζαν κυριολεκτικά τα τετράποδα.

Και αυτό γιατί αρκετά  έλλογα ζώα  προτιμούν να δεσπόζονται εντός συρματοπλέγματος, να έχουν κύριο, για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους, φυσικά εκχωρώντας στον κυρίαρχό τους ένα μεγάλο μέρος της ελευθερίας τους και της αξιοπρέπειάς τους.

Να λοιπόν γιατί πάντα μου άρεσαν τα αδέσποτα, γιατί προτιμούν να είναι ελεύθερα, ακόμα και σήμερα μετά από 12 χρόνια δεν δέχονται να φορέσουν λουρί στο λαιμό αλλά τους αρέσει να γυρίζουν ελεύθερα παρόλο που τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά και δέχονται αμέτρητη αγάπη και φροντίδα. Αυτός ο αγώνας από εμάς ήταν και είναι αγώνας ελευθερίας, αγώνας αντίστασης σε ότι προσπαθεί να φυλακίσει την σκέψη, το δίκαιο, τον σεβασμό σε ότι έχει ζωή και την αλήθεια και όπως έλεγε και ο Σολομός " πρέπει να θεωρείται εθνικό ότι είναι αληθινό".

Με αφορμή σήμερα την παγκόσμια μέρα αδέσποτων, σήμερα μπορούμε να είμαστε περήφανοι καθώς τα σκυλάκια του 221 και του ΛΑΤΕΘ Άλφρεντ, Λίζα, Σίσσυ Λέλα και Μαρξ, καθώς και κάποια που έρχονται κατά καιρούς και φεύγουν συμβιώνουν σε απόλυτη αρμονία εδώ και πολλά χρόνια μέσα από αγώνες και ενημέρωση που σκοπό είχαν και έχουν την ανάδειξη της αξίας αυτής της συνύπαρξης.

Επιπλέον, αντιλαμβάνοντας αυτή την αξία ο προηγούμενος  στρατιωτικός  προϊστάμενος του νησιού πήρε την πρωτοβουλία και όρισε μια ομάδα από το στρατόπεδο να συμβάλει με την βοήθεια, της τόσο μέσω της εμπειρίας όσο και των γνώσεων, με αντίστοιχες ομάδες από αλλά στρατόπεδα, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες συνύπαρξης εκεί όπου εντοπίζεται ενδεχομενως προβληματική συμπεριφορά. Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ στους στίχους του Γιάννη Ρίτσου " Αγαπάμε τη γη τους ανθρώπους και τα ζώα. Τα ερπετά τον ουρανό και τα έντονα. Είμαστε, εμείς και εμείς όλα μαζί...".