Η παθογένεια του δυτικού κόσμου με την αυξημένη απήχηση των πολιτικών της μισαλλοδοξίας και τη μεταστροφή του λαϊκού φρονήματος σε απόψεις προσφιλείς προς τον σοβινισμό, θυμίζουν το σκοτάδι που απλώνεται καθολικά μετά τη δύση του ηλίου. Το αβγό της έχιδνας εκκολάπτεται εκ νέου με κίνδυνο να αφήσει πάλι ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία της Ευρώπης. Τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων της Γερμανίας έρχονται να επισφραγίσουν αυτό που είναι γνωστό, εδώ και πολλά χρόνια για τους Έλληνες, αλλά και τους Γάλλους, τους Ιταλούς, τους Ούγγρους και άλλους λαούς από μια λίστα χωρών που διαρκώς διευρύνεται.

Η κοινωνία κουράστηκε με τον συστημικό δικομματισμό, έρχεται σε συνειδητή ρήξη με το «κατεστημένο» και πειραματίζεται με εναλλακτικές πολιτικές δυνάμεις. Δεν υφίσταται καμία ιδεολογική προσέγγιση ή άλλο κριτήριο, πέρα από την απελπισία για το ποιος μπορεί να παρέχει λύσεις στα αέναα προβλήματα του νοικοκυριού. Μάλιστα το πράττει με κάθε τίμημα, ακόμη κι αν φλερτάρει ανοιχτά με πολιτικές απόψεις που πριν από μερικά χρόνια θα ήταν καταδικαστέες. Ιδέες και πολιτικές που έχουν δοκιμαστεί στο παρελθόν, με καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, ευτυχώς, δεν έχουν καμία ευκαιρία να εδραιωθούν.

Στο φως της ημέρας, ωστόσο, όταν το σκοτάδι θα έχει απομακρυνθεί μαζί με την πρόσκαιρη αυτή πολιτική γάγγραινα, μπορεί να αντικρίσουμε μόνο ερείπια ενός πολιτεύματος που σήμερα χαροπαλεύει. Μια Δημοκρατία που μας καλεί εναγωνίως να προασπίσουμε τις θεμελιώδεις αρχές της, ώστε να μην τεθεί υπό αμφισβήτηση η ικανότητα του πολιτεύματος να παρέχει λύσεις στα χρόνια κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα που επί σειρά ετών διαμόρφωνε ένας ανειλικρινής και εκλογικά αδηφάγος δικομματισμός.