Μερικές φορές οι επετειακές, γιορταστικές εκδηλώσεις είναι τυπικές και ανούσιες. Όταν παραβρεθείς σε κάποια παρόμοια σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει ή αν είσαι σε παράμερη θέση πηγαίνεις προς την έξοδο.
Την περασμένη εβδομάδα γιορτάστηκε, και στο νησί μας, η παγκόσμια ημέρα θεάτρου με δύο εξαιρετικές εκδηλώσεις – παραστάσεις. Αυτές δόθηκαν στη Μυτιλήνη και στην Καλλονή, τις έδρες των δύο δήμων. Τις διοργάνωσε η Ένωση Θεατρικών Σωματείων Λέσβου “Θέσις”. Παρουσίασαν το έργο “Ο στρατηγός κάνει φασαρία στην πλατεία” του Μάκη Τσίτα.

Οχτώ θεατρικές ομάδες παρουσίασαν τα μονόπρακτα του έργου. Η παράσταση νόμιζες ότι ήταν ενιαία, αν και καθεμία ομάδα παρουσίασε ένα μέρος. Η διαδοχή των ομάδων στη σκηνή ήταν ταχύτατη· οι ερασιτέχνες ηθοποιοί και τα λιτά σκηνικά
εναλλασσόταν με ταχύτητα. Η ροή της παράστασης, χωρίς κενά, συνέδεε τα επιμέρους μέρη του έργου.
Μόλις που προλάβαινες να σκεφτείς τι είδες, το νόημα, να συμπεράνεις και να κρίνεις. Ενδιάμεσα θαύμαζες την ερμηνεία ενός/μίας ερασιτέχνη ηθοποιού, που είδες για πρώτη φορά και δεν ήξερες ότι ασκείται στην υποκριτική.
Χωρίς να είναι διδακτικό το έργο παρουσίαζε με ευθύ τρόπο τη δυστοκία της κοινωνίας μας, αν και τα επιμέρους μέρη έχουν γραφτεί πριν πολλά χρόνια, όπως μας είπε ο συγγραφέας που παραβρέθηκε στην παράσταση. Σε όλα εντόπισες κάποιον από τον περίγυρο, τη γειτονιά, την πόλη, το χωριό, την οικογένειά σου ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Στο κέντρο όλων ο άνθρωπος, η κοινωνική του ταυτότητα, οι μικρές, καθημερινές του
δραστηριότητες. Κάποιες έχουν μετατραπεί σε πληγές, όχι σωματικές αλλά του μυαλού και της ψυχής. Η μοναξιά, το κλείσιμο στον εαυτό μας, η απομάκρυνση από τον άλλο. Παράλληλα βλέπουμε την εικονική πραγματικότητα, κι ας νομίζουμε ότι δεν είμαστε μέρος της. Ναι, καταφέραμε και φτιάξαμε τον μικρόκοσμό μας, κάνοντας όμως φασαρία όπως οι ήρωες του έργου. Σε αυτό κατευθυνόμαστε κι από εξωτερικούς παράγοντες, κυρίως από αυτούς που φτιάχνουν αφηγήματα για τη ζωή μας και την κοινωνία.
Οι τίτλοι των μονόπρακτων μας πηγαίνουν “στην πλατεία”, κάνουμε “φασαρία”, “ούτε μέρα” δεν περνά χωρίς “το τηλεφώνημα”, “η τηλεόραση” είναι διαρκώς ανοιχτή, “η σαπουνόπερα” μεταδίδεται και παρακολουθείτε καθημερινά, κι ενώ “ο στρατηγός με τα πορτοκάλια” έχει πειστεί για ότι γίνεται γύρω του, εμείς “στην αίθουσα αναμονής” αναρωτιόμαστε “αξιότιμε κ. Υπουργέ” πότε θα μας υπηρετήσετε
καταπώς οφείλετε;
«Χρειαζόμαστε νέους τρόπους αφήγησης που θα αποσκοπούν στην καλλιέργεια της μνήμης και στη διαμόρφωση μιας νέας ηθικής και πολιτικής ευθύνης, με στόχο την έξοδο από την πολύμορφη δικτατορία του σημερινού μεσαίωνα», γράφει, στο μήνυμα για τη μέρα αυτή, ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Τερζόπουλος.
Εκεί στην Αθήνα ακούνε οι έχοντες και ασκούντες εξουσία;