Το πρωί του Σαββάτου, η αυλή του Δημοτικού Σχολείου Μιστεγνών πλημμύρισε παιδικά γέλια, χαμόγελα και… μπογιές. Δάσκαλοι, παιδιά και γονείς συγκεντρώθηκαν με έναν κοινό σκοπό. Να μεταμορφώσουν έναν άχαρο, γκρίζο τσιμεντένιο τοίχο σε κάτι ζωντανό, πολύχρωμο και γεμάτο αγάπη.

Η δράση είχε κάτι από γιορτή και κάτι από τελετουργία. Με πινέλα, χρώματα, ποίηση και φαντασία, ο άψυχος τοίχος του σχολείου έγινε καμβάς δημιουργικότητας και έκφρασης. Μικρά και μεγάλα χέρια δούλεψαν μαζί, σχεδιάζοντας λουλούδια, πρόσωπα, λέξεις και σχήματα, αποτυπώνοντας σκέψεις και συναισθήματα – όλα όσα κάνουν το σχολείο κάτι παραπάνω από απλώς ένα κτίριο.

«Δεν θέλαμε πια να βλέπουμε το γκρίζο κάθε μέρα μπαίνοντας στο σχολείο», είπε μια δασκάλα. «Θέλαμε κάτι που να μας εμπνέει, να μας θυμίζει ότι το σχολείο είναι ζωντανό, γιατί ζωντανοί είμαστε όλοι εμείς που το γεμίζουμε καθημερινά».

Η συμμετοχή ήταν συγκινητική. Οι γονείς στάθηκαν δίπλα στα παιδιά τους, όχι μόνο για να βοηθήσουν, αλλά και για να μοιραστούν μαζί τους τη χαρά της δημιουργίας. Πολλά παιδιά ζωγράφισαν για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα – και ένιωσαν υπερήφανα που κάτι δικό τους θα μείνει εκεί, στον τοίχο, να το βλέπουν κάθε μέρα.Και ίσως το πιο όμορφο μάθημα εκείνης της μέρας να μην ειπώθηκε με λέξεις. Ο πρώην τσιμεντένιος τοίχος είναι πια γεμάτος χρώματα, ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι κάθε σχολείο — γεμάτο ζωή, ελπίδα και αγάπη.